Аднойчы вось так запытаў ён яе:

-Аб чым летуценні і мары твае?

Яна адказала, сумневу не меўшы:

-Прачнуца з табой ў промнем сонечным першым.

І бачыце, як вольна ён лашчыць павекі,

І атуляе абдымкамі вейкі.

Слодыч вуснаў тваіх прагна п’е і павольна

Быццам кожную кропельку хоча запомніць,

Каб у час халадэчы іх спёку ўспомніць.

***

Першы промень ціхенька у вакенца зірнуў,

І пяшчотай з цяплом іх сваім ахінуў.