Калі ў вачах заўжды прахлада,

І позірк нібы скрозь цябе.

Калі жыццё тваё… Такое…

З адзнакай “тры”

Па паспяховасці шкале.

Калі ўся ты не такая:

Твой выгляд, мары, голас твой.

Калі фрызура раздражняе,

І манікюр заўжды не той.

Калі прыстасавацца ты плянуеш,

Што забываеш пра сябе,

Калі ты валасы фарбуеш

З надзеяй, што заўважыць ён цябе.

Тады паволі, памаленьку,

Ты частачкі свае губляеш,

І азірнешся ты навокал:

І што ж, красунечка, ты маеш?!..

Няшмат, так, так, амаль нічога…

І дзе ж ратунак мне знайсці???

Чакае доўгая мяне дарога

Па страчаныя частачкі ісці.

Калі пашанціць, стрэчу я такога,

Каму я буду лЮбая, як ёсць.

Калі, канешне, хопіць сіл надоўга…

І крышку паспрыяе лёс.