Нібы ў вады люстэрка я гляджуся…

Што бачу ў ім? І чым дзіўлюся?

Жыцця ў ім малюнкі праплываюць.

Трызненні там не мары, не лунаюць.

Антось з Янінаю жывуць там разам,

І яны не сочаць там за часам…

Млын ёсць там, і ёсць там зоры.

І зярняткі, там што ў разорах

Так рупліва закрываюць,

Яны сваё каханне захінаюць

Ад шалёных ветраў, ад сурокаў,

Ад абыякавасці крокаў.

Дзеткі бегаюць па хаце,

Чароўных красак ў іх багата садзе,

Хлеба паха на ўсіх страчае

На філежанку кавы запрашае.

Вяду далонню я па гладзі…

Малюнкаў – раз!… І не сабраць мне…

Разнесла па вадзе кругамі,

Мне пакінулі адно жаданне…