Ні паху фарбаў, ні стэрыльнай чысціні ў нас ніхто не заўважыць.

Амаль дарослыя ўжо мы, бо два гадкі з табою разам.

Жытло, пакоі, пачуццё, жаданне, радасць і трывога.

І нават ёсць у нас дзіця, і будучыні доўгая дарога.

Сярод радкоў хаджу, гляджу, нібыта я ў сваёй хаце.

Цябе чакаю, у вакно гляджу, бо ноч ужо і трэба спаць нам.

Я пачытаю перад сном… І быццам ты тут побач, збоку.

Пяшчотна ў памяці абдыму, па валасам рукою правяду.

Папраўлю коўдру, атулю. “Дабранач, любы,” – так скажу.