У слухаўках гучаць флібусц’ерская спевы, сэрца б’е бітам ва ўнісон, думкі ўслед з галасамі… Намалявалі цябе 💕

Калі вада твая стыхія,

І хвалям ёсць ты Ўладар,

Узбярэжжаў безліч бачыў дзіўных

І ветраў моцных шквал трываў.

З Дрэйкам мо знаўся? Ці з Дампірам?

Ці проста сам з сабой хадзіў?

Матросаў спеў любіў ты шчыры

І люльку з тытунём паліў.

Вясёлы Роджар развяваўся

І з шабляю наперавес

Ліхіх гадзін ты не баяўся,

Адвагі ты не набіраўся –

Адразу сам у бойку лез.

А калі стомлены здабычай,

Ты, часам, на зямлю зыходзіў,

Няўжо ні тут, ні там, ніколі

Сабе прытулку не знаходзіў?!

Бо зранку зноў, як сонца ўстане,

Шлях водны зваў, цягнуў мацней.

І ты лагодна, паслухмяна,

Ішоў за ім далей, далей.

Ці ты кахаў? Цябе кахалі?

Ці хвалі жарсць твая была?

Ці толькі ветразь з ветрам у пары

Гармонію жыцця давалі?…

P. S. Гісторыя паўтараецца? 😜😉

Песня не пра піратаў, але пра мора і карабель.