Па пыльнай дарозе я шпарка іду,

Абапал палі. Я на іх не гляджу.

У думках лунаю, нібыта дурная,

Выдах з крокам у такт. Я цябе ўспамінаю.

Словы, позірк, радкі… і працягу жаданне,

Цеплыню і пяшчоту, адчуванне кахання.

Хвілі, што не са мной, і стагоддзі, што разам.

Мары-гульні і бег, што навыперадкі з часам.

Так па пыльнай дарозе я шпарка ішла,

Не заўважыла, як ужо поле прайшла,

Хвалі-думкі настрой мой зусім расхісталі,

Сярод поля стаю і гляджу сумна ў далі.

Сонца чырванню неба цяплом ахінае…

Любы мой, мілы мой, я цябе ўсё ж кахаю.