Хм… І такое было тут напісана…

“Каб не катаваць сябе сумневамі, каб усё было звыклым і зразумелым, каб кожны крок меў лагічнае тлумачэнне, каб усё было па-людску, і яшчэ шмат розных” каб”…Шлях адзін : забыць ўсё, выкрасліць з памяці. Бо на вагах тое, без чаго ты не ты.

Будзем шкадаваць? Так.

Як доўга? Усё астатняе жыццё.

Застанецца пазасмак пяшчоты, цеплыні і горычы…”

Не хацелася гэты запіс вяртаць сюды. Але… Ён тут быў, гэта было між намі. Хай будзе. Для гісторыі.