Кароткае ўдзень паведамленне,

Спасылка, каб паслухаць, запрашэнне.

І рэшту дню ўпарта і трывала

Ўсе думкі кропачка на мапе апанавала.

Вось едзеш ты…

Шлях добра так вядомы,

Але глядзіш, як быццам незнаёмы з ўзгоркамі, палямі, лесам. 

На іх глядзіш з любоўю, з інтарэсам.

Пасля зімы яшчэ ні так прывабна,

Але паветрам дыхаеш так сквапна!

Як быццам пра запас забраць ты хочаш

Той водар, што пазнаеш і ўночы.

Так пахне мейсца, дзе ты дома,

Дзе проста ўсё, усё вядома.

Прабач…

У госці завітаю,

Пайду, знайду…

Стаіш ты на ўзлеску, з краю…

Ціхенька падыду,

З пяшчотаю скажу :”Вітаю…”