Не гляджу я сёння ў вакно,

Бо ўсё роўна, што ў ім відно.

Снег ці дождж, туман ці сонца…

А, мо, неба, што бясконца.

Не чытаецца мне сёння,

Думкі не сабраць, хоць плач.

Сёння літары сябры не мне,

Быццам і не маюць што сказаць.

Змрочна, як у склепе, на душы…

Ані промня, ані моманту надзеі,

Круцяцца, віруюць унутры,

Водгаласы дзён былых, падзеі.

Дам ім волю сёння, няхай так…

Хай балююць ўволю думкі-хмары!

Мо, хутчэй мяне адпусцяць так

Змучанага сэрданька пажары.