Жнівеньскі поўдзень, сцяжынкі бягуць,

Двое па ім побач, разам ідуць.

Сонейка промнямі іх асвятляе,

Шэптам, ціхенька лістота спявае.

Дзіўнасць, цікаўнасць, жаданне “яшчэ”,

Дзесьці сумневы, а дзесьці – і не.

На першы погляд усё тут звычайнае:

Словы, размовы й цяпло адчувальнае.

***

Тыя ж сцяжынкі. Таксама бягуць.

Людзі там ходзяць і дрэвы растуць.

Дзіўнасць, цікаўнасць, жаданне “яшчэ”…

Усё, як у той дзень каля цябе!

Сонейка толькі вось сёння не выйшла…

Хмарная шэрань ды хваляў зацішша…