Сягоння яна запытала сябе :

-Дазволіш? Паверыш ізноўку ці не?

Ты ж толькі ў “спакойнае” рэчышча стала…

Ты ж толькі яго ўжо чакаць перастала…

У вІры падзеяў жыцця закружыла,

І думаць сабе аб ім забараніла!

Пачуцці схавала далей ад граху,

І вось табе на… Ён ізноў на шляху…

У роздумах час праляцеў незаўважна…

-А сэрца трымціць ад яго і няважна.

-Вось дзеўка дурная!

-Дурная..? Хай так…

З ім шэрань навокал пяшчоту праменіць,

З ім цела жывое, жаданнем струменіць.