Сярод халодных кропляў з неба,

Няўтульнасці палёў і траў

Знайду я мейсца, дзе, напэўна,

Сагрэцца час ужо настаў.

Стаю… Старонкі памяці гартаю,

Малюнкі лЮбыя гляджу,

Пяшчоты слодыч паглынаю,

Цяпло тваіх далоняў успамінаю,

І тут з усмешкай думка прамільгае :

“Я тут… Я ёсць… Я шчэ жыву…”