Як толькі тут цябе не стала,

Адразу сонейка прапала…

Захмарылася нешта неба,

Нібыта і вясны не трэба.

І ветрык нешта ўсхадзіўся,

Нібыта на ўсіх забыўся.

Злуецца, дзьме і карагодзіць,

Нідзе прытулку не знаходзіць.

Здаецца, што ж такога тут?

Ну, так, не побач ты, не тут.

Але ж як гэта адчувальна!

І нечакана так кранальна…