08.10.2024

І сонейка быццам лагодней ледзь стала,

І шэрань нябёсаў была ды прапала,

Палёгкі ж няма, як няма супакою.

І цемра ўнутры, што нябачна “пакою”,

Што дзверы закрыў і ўсе вокны схаваў,

І ланцугамі мяне прыкаваў.

А выйсце дзе ёсць?…

Дзе прамень?

Дзе надзея?…

Смутак. Змрок. Цішыня.

Чорных думак завея…