Шаноўны пане Дзед Мароз!

Пішу табе з надзеяй,

Што ліст не згубіцца,

Што прачытаеш у час,

Што паспрыяеш мне ў падзеях.

Ёсць шмат жаданняў у мяне,

Але я буду сціплай,

Бо ёсць адно – агеньчык,

Што на маяке,

Мне свеціць верай зыбкай.

У маім жыцці ёсць чалавек

Цудоўна і прыгожы,

Мне з ім не страшны цэлы свет

І холад адзіноты..

Ужо не так трывожыць.

Канешне, пане Дзед Мароз,

Я ведаю, што цяжка,

Што лёсаў мешаніна тут,

Абставінаў вялікі стос,

Умоўнасцяў, што леглі важка.

Але ж я цуда папрашу,

Як і казала – сціпла :

Падараваць мне болей часу з ім,

Не замінаць у спатканнях,

Паспрыяць дасціпна.

Няма мне наўзамен што даць..

Шаноўны панк Дзеду,

ЯГО ж я буду шанаваць,

Кахаць, падтрымліваць,

Абараняць, дзе трэба.

Падкінь крыху вандровак нам

У сусветах і па свеце,

ЯМУ ж пяшчоту ўсю аддам,

І папрашу, каб быў часцей

ЯМУ ў справах спадарожны вецер.