Сядзелі двое на падлозе

І горад за вакном не спаў.

Хоць часу шмат былі ў дарозе,

А сон усё ж такі не браў.

Яны сядзелі, гаварылі

Пра рознае, пра час, пра лёс.

Елі марозіва і пілі,

Гарталі разам думак стос.

Яны сядзелі супакойна

У простай звыклай цішыні,

А зоры з месяцам у згодзе

На іх глядзелі з вышыні.

І час, нібыта, ужо не жорстка

Пяшчоту іх кантраляваў

Хвілінак-служак вельмі шчодра

Не, не спагнаў! Дадаў!