4 лістапада 2021

Цягнік грымеў “тук-тук, тук-тук”,

На рэйках вольна калыхаўся.

Як музыка была той гук!

Цягнік нікуды не спяшаўся.

Пад мерны рух, каля вакна,

Сядзелі двое і глядзелі –

Ці хутка станцыя адна,

Ці ўсё яны зрабіць паспелі.

Сыйсці? Застацца? Пачакаць?

Пытанняў шмат у іх паўстала.

Далей праехаць? Квіткі здаць?

Каб ведаць, што далей чакала.

І вось жыццё, як той цягнік:

Не бачна, што за паваротам…

Ці шчасця мора, ці душаў крык,

Каханне ці самота.