“Нічога і казаць не трэба”,

Але ж твой позірк варты сотні слоў.

Такі ж ласкавы ён як промні сонца з неба

Напрыканцы зімы перад вясной.

“Нічога і казаць не трэба”,

Бо рук тваіх усім словам не дагнаць.

Адзіны дотык твой нібыта запрашэнне,

Хачу я ім.. ТАБЕ.. Пяшчоту ўсю аддаць.

“Нічога і казаць не трэба”,

А вусны ў цябе як гваздзіковы мёд!

Салодкія, гарачыя як спёка лета,

Што растапіла ў сэрцы лёд.