Чытаю, вылупіўшы вочы: сюр…ні больш ні менш 🤭

_

Паверхня шахматнай дошкі.

Сваркі. Спрэчкі. І сэкса трошкі.

Кот чэшырскі “кахае” зацята.

Трусік ежай заўсёды заняты.

Вусень без дурнап’яну ня можа –

Вось такія героі…

Ну, што? Дапаможам? 🙂

***

Белы Трусік, вушасты і пухнаты,

Ціха скочыў на мяккіх лапах.

Думкі ежай суцэльна заняты.

“Манахромны гатэль не багаты…

Што ж тут есці?” – цікавіўся Трусік.

І вось тут напаткаў яго Вусень…

Шызым дымам пакрылася сцэна

… Вусень вымавіў : ” ar-co-ba-le-no”.

Трусік нешта крыху разгубіўся

І на ежу, напэўна, забыўся.

Бо да вусеня ўмэнт прытуліўся…

Вуснаў дотык адчуў і цяпло яго цела,

У думках шэрых плыло толькі ar-co-ba-le-no.

-Не баішся? – спытаў яго Вусень.

-А баяцца чаго?

-Майго дыму спакусаў…

Час спыніўся.

Для іх перастаў існаваць.

Манахромнасць прапала і ўжо не відаць.

Срэбна-белая шэрань ім у небе свяціла.

Труіск вымавіў толькі :”Дзіўнае дзіва!

Як жа людзі жывуць?

Каб сабою ім быць,

Неабходна ў жывёл іх ператварыць!”