Вецер за вакном гудзе,

Думкамі маімі грае.

“Колькі б часу… Хоць бы дзе…

Ёсць адно: усё ж кахаю.”

Шчодра ноч цябе “дае”,

Водгаласы ўдзень вяртаюць.

Побач ты!.. І раптам – не…

Ёсць адно: цябе кахаю.

Так! Так… Так… Жыццё ідзе…

Дні змяняюцца гадамі.

Падалося, мо, усё мне?!..

Можа, так…Але кахаю…

_____

Цікава, чаму менавіта “Паўднёва-заходні…”? Але хай застаецца, як было задумана раней.