Вялікіх бачыў птушак моцных,
размахам крылаў нібы мары.
Абрысы пер’яў стрэлаў чорных,
імклівых ценяў у сарманда моры.

Зайдросцце гэтым рухам вольным,
сярпом шляхоў парэзаныя хмары.
Зычлівы вецер позьмухам суворым,
бязмежжа накірункі азначае ў абшары.

Паболей мне б бусліных перьяў
каб скуру усю сваю схаваць пад іх.
Бо праз яе чаго залішне ў сябе пускаў,
без іх брані ў грудзі ўразаўся кожан уздых.