Падзеі як цягнік, неімаверна хуткі, што ў будычуню не ідзе – ляціць,

Хто ў ім на працу рушыць, хто на адпачынак,

Даволі ў ім людзнй, жанатых, вольных, хлапчукоў, дзяўчынак

Да мар сваіх, лятуць, надзеі за маяк, арыентыр прыняўшы.

Хоць мэт ва ўсіх багата, ёсць рух да тых часоў, пакуль хтось з іх за чырвань крана ні рване.

Але ад выпадкаў такіх жыццё перасцягло нас , зняўшы трос ад тармазоў.

Ні спыніцца той рух, ні запаволіць нават ход, бо так наканавана нам з вякоў.